ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی

و همیشه حاضر .. همونطور که تو همیشه حاضری ای مهربان همیشگی و ای همه مهربانی و ای مهربانترینتسلیم امر تو هستم. تو من رو بالا ببری شکر میکنم. تو زمینم بزنی منتت را میخرم. فقط من را کنار نگذار. نگو که شایستگی توجهت را از دست دادهام. همراهم باش.الهیو خلاقیو حرزیو موئلیالیک لدی الاعسار و الیسر افزعخدایا .. کمکم کن وقتی هیچ ندارم بیمیلی مستکبرانه نداشته باشم و برای همه چیز دعا کنم و وقتی همه چیز بهم دادی هیچ چیز حواسم را از تو پرت نکند.اگر رفیق شفیقی درستپیمان باش ..خدایا .. روزم را طوری تمام کن که محاسبه کنم هر شب.به امید محبت تو شیطان و نفسم را برای همیشه ناامید میکنم. ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی...

بسم الله الرحمن الرحیمبرای مادر:عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظارساقی به رویِ شاه ببین ماه و مِی بیاردل برگرفته بودم از ایّام گُل، ولیکاری بِکَرد همّت پاکانِ روزه داردل در جهان مَبَند و به مستی سؤال کناز فیض جام و قصهٔ جمشیدِ کامگارجز نقدِ جان به دست ندارم شراب کو؟کان نیز بر کرشمهٔ ساقی کُنم نثارخوش دولتیست خرّم و خوش خسروی کریمیا رب ز چشمْ زخمِ زمانش نگاه دارمِی خور به شعرِ بنده که زیبی دگر دهدجامِ مُرَصَّعِ تو بدین دُرِّ شاهوارگر فوت شد سَحور چه نقصان صَبوح هستاز مِی کنند روزه گشا طالبانِ یارزانجا که پرده پوشیِ عفوِ کریمِ توستبر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیارترسم که روزِ حشر عِنان بر عِنان رَوَدتسبیحِ شیخ و خرقهٔ رندِ شرابخوارحافظ چو رفت روزه و گل نیز میرودناچار باده نوش که از دستْ رفتْ کاربرای خودم:شرابِ بیغَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهندکه زیرکانِ جهان از کمندشان نَرَهَندمن ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاههزار شُکر که یارانِ شهر بیگنهندجفا نه پیشهٔ درویشیَست و راهرُویبیار باده که این سالکان نَه مردِ رهندمَبین حقیر، گدایانِ عشق را کاین قومشَهانِ بی کمر و خسروانِ بی کُلَهندبه هوش باش که هنگامِ بادِ اِستغناهزار خرمنِ طاعت به نیمْ جو ننهندمَکُن که کوکبهٔ دلبری شکسته شودچو بندگان بِگُریزند و چاکران بِجَهَندغلامِ همَّتِ دُردی کشانِ یک رنگمنه آن گروه که اَزْرَق لباس و دل سیَهَندقدم مَنِه به خرابات جز به شرطِ ادبکه سالکانِ درش محرمانِ پادشهندجنابِ عشق بلند است همّتی حافظکه عاشقان، رهِ بیهمّتان به خود ندهند ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی...